Xavier

Opis

Xavier

reż. Manuel Mozos | Portugalia | 2002 | 95 min

występują: Pedro Hestnes, Cristina Carvalhal, José Meireles, Sandra Faleiro, Canto e Castro, Isabel de Castro, Isabel Ruth

Spotkanie z gościem po projekcji (40 min):

Manuel Mozos

Reżyser Xaviera i krótkiego metrażu Chwała filmom kręconym w Portugalii z programu Kinooceanów. Filmowiec wielu talentów, żywa encyklopedia portugalskiego kina, montażysta, scenarzysta i asystent czołowych portugalskich reżyserów, także utalentowany aktor – zdarzyło mu się zagrać w jednym filmie z Krystyną Jandą. Współpracuje też z wydawnictwami, szkołami, instytutami, uniwersytetami, stowarzyszeniami kulturalnymi i kinowymi, klubami filmowymi i festiwalami. Od 2002 roku jest pracownikiem ANIM, archiwum Cinemateca Portuguesa, zajmując się identyfikacją, konserwacją i restauracją kopii filmowych. Jako reżyser nakręcił swój pierwszy film telewizyjny Um Passo, Outro Passo e Depois... w 1989 roku. Od tego czasu wyreżyserował ponad 20 filmów fabularnych i dokumentalnych, krótko- i długometrażowych.

Xavier

Melancholijne, pełne uroku, ale też porażek i rozczarowań portugalskie coming-of-age. Kultowy kinowy debiut Manuela Mozosa w odnowionej cyfrowo wersji reżyserskiej. Choć nakręcony w 1992 roku, w wyniku różnych perturbacji został ukończony dopiero 10 lat później z pomocą Paulo Rochy w roli producenta. Bohaterem filmu jest młody chłopak (Pedro Hestnes), który dryfuje po Lizbonie przełomu lat 80. i 90. i łapiąc się dorywczych prac, miotany emocjami próbuje przetrwać. W dzieciństwie matka (Isabel Ruth) oddała go do sierocińca pod opiekę siostry Luz (Isabel de Castro), tam poznał Hipólito (José Meireles), który został jego najlepszym przyjacielem. Xavier wraca do miasta po odbyciu służby wojskowej i wchodząc w dorosłość, chce nadać swojemu życiu sens.

Podobne historie opowiadane przez Mozosa i innych przedstawicieli jego generacji – Pedro Costę, Teresę Villaverde, Joaquima Sapinho, Marco Martinsa – pokazywały ów mroczny cień, jaki rzucało otwarcie się portugalskiego społeczeństwa na konsumpcjonizm. Tłem dla tej przemiany są anonimowe dzielnice mieszkalne i miejsca pracy, inna Lizbona, nieobecna w ówczesnym kinie, „kinematograficzne miasto lat 60.”, będące hołdem złożonym Zielonym latom Paulo Rochy, którego Mozos był uczniem.